my2ct
- Voor wat het waard is; 2 cent voor de gedachten en mijmeringen van Marten.
13-5-2008
Vandaag kijk ik naar de verkeerde film vandaag. Een meisje van 8 gaat dood in de film. Haar familie rouwt. Mijn Saar ligt in het Ziekenhuis. En mijn Laura is bij haar. Mijn mannetje ligt te slapen. Ik hoop dat ie halvewege de nacht bij me kruipt.
16-01-2008
Drie regels voor een gelukkig leven: Onderhandel nooit met zwangere vrouwen Onderhandel nooit met zogende vrouwen Maak nooit slapende mongolen wakker
20-02-2007
De rit
De rit naar het ziekenhuis. In al de verhalen over Sarah over Kobus. De rit naar het ziekenhuis is het minst. Een kind, in paniek, weggerukt uit de beslommering, de routine.
Wat mij meest aangrijpt, keer op keer. Is de rit naar het ziekenhuis met een ziek kind. Haast, focus, verkeer, gevaar. Los gerukt van mijn planning, mijn gedoe, in ogenschijnlijke realiteit van levengevaar. Gedachten pakken samen, als stapelwolken voor het onweer. Bang voor de grote klap.
En eenmaal daar de ontlading, steeds opnieuw, een paar tranen als ontlading.
Want meestal valt het mee. Eenmaal binnen: rust controle, zorg. Stap voor stap op weg naar buiten.
De rit dat is iets geks. Het vaccuum van gedachtenland, de storm van emoties. Nutteloos en vol dienen ze aan, de kinderen van een bezorgde geest. Bijzonder eigenlijk dat zorgen voor en zorgen maken over zo verschillen.
19-03-2007
Als mensen ziek zijn, iemand verloren hebben, en ongeluk overleefd hebben, zien ze de wereld anders. Puur kwetsbaar, bewust. Dicht, '''heel''' dicht bij het leven. Kippelvel raakt aan de bewust wording van meer. En na een tijdje vervaagt dat weer, dagelijkse zorgen, belsommeringen. Sarah brengt dat, dat pure, steeds op nieuw kiezen, om te mogen leven.
16-02-2007
Thuis iedereen thuis eten drinken slapen kroelen kletsen poepen boodschappen afwas cd /home afschriften rekening overboeking tv trein wasmaschine uren geduld stilte in de nacht rimpelt ruis de kleine snurkt zacht
14-02-2007
dag mijn lieve Sarah, dag mijn lieve papa wat je kijk je droef laat ik eens naar je lachen maar dat droeve hoeft niet papa ik ben er en ben blij met jou ik ben blij om je zorgen een bijzondere manier je liefde te tonen laat ik eens naar je lachen nu zie je het en lach je terug mijn lieve Sarah welkom in mijn leven laten we beginnen van elkaar te genieten met je ogen kijk je van een andere wereld en nu ben jij hier bij mij het is mij een eer bij te je mogen zijn
13-02-2007
The FreeBSD (UNIX) software licentie zegt onder andere:
THIS SOFTWARE IS PROVIDED BY AUTHOR AND CONTRIBUTORS AS IS AND ANY EXPRESS OR IMPLIED WARRANTIES, INCLUDING, BUT NOT LIMITED TO, THE IMPLIED WARRANTIES OF MERCHANTABILITY AND FITNESS FOR A PARTICULAR PURPOSE ARE DISCLAIMED.
Enige substitutie is hier mogelijk:
THIS LIFE IS CREATED BY PARENT A AND PARENT B AS IS AND ANY EXPRESS OR IMPLIED WARRANTIES, INCLUDING, BUT NOT LIMITED TO, THE IMPLIED WARRANTIES OF MERCHANTABILITY AND FITNESS FOR A PARTICULAR PURPOSE ARE DISCLAIMED.
Geen enkele vorm wetenschap, verzekering of ouderschap kan het leven claimen, laat staan "het perfecte leven". Er is geen garantie op het leven.
Een leven "as is" is de puurheid zelve. Vrij om te zijn, wie of wat je ook moge zijn.
10-02-2007
Als ouder zitten er gekke dingen in gebakken. Als je kind valt en zijn hoofd stoot zeg je: niks aan de hand opstaan en doorlopen voor ie het op een huilen kan zetten. Een kusje erop heelt de grootste wonden. Een voordeel van een kus is dat ze nooit op of kwijt zijn. Wat altijd schijnbaar wel het geval is met pleisters.
Als zoon lief valt of er is iets anders, en je bent niet in de buurt gebeurt er iets anders. Ik maak me dan zorgen. Als ik er goed over nadenk gebeurt het ook wel zonder aanleiding. En in plaats van te checken of die zorgen terecht zijn doe ik iets anders. Ik ga me namelijk meer zorgen maken. Binnen de minuut denk ik dan dat zoonlief dood aan het gaan is. Niet dat dat op enige realiteit geent is. En handig is het ook niet. Voor ik het weet sta ik in gedachten iemand te begraven.
Waarom ik dit doe, geen idee... Wat het me duidelijk maakt is dat ik me zorgen maak en om diegene geef. Het is natuurlijk wel een gekke manier om van iemand te houden. Ze in gedachten te begraven en mooie speeches houden.
09-02-2007
Zei ik niet dat je vrolijk kan zijn als het regent? Een paar dagen terug. Nou vandaag schijnt de zon, maar vlotten wil het niet.
Moe en zoekend. Opzoek naar hoe verder. Op zoek naar hoe gaat het werken.
Op zoek naar antwoorden in mezelf. Op zoek het verschil tussen groots zijn en groots willen zijn.
Ik bedenk dat ik niet eens zo heel veel nodig hebt. Dat ik het gewoon best moeilijk mag hebben. Accepteren dat het moeilijk tijd is en mijn energie voldoende is om mijzelf er doorheen te trekken. Rust geduld en gewoon blijven doorgaan in het tempo dat in het moment haalbaar is.
Eigenlijk ben ik niet moe. Eerder vol. Vol van indrukken en gebeurtenissen die een plek nodig lijken te hebben. Maar goed hoe kan een mens nu vol raken.
dreigende stilstand de tijd is oneindig minuten tikken weg op de witte muur maar in als pre-inert tienden graden voor kelvin stap stap de antwoorden komen onderweg als vanzelf na iedere stap. eenmaal in beweging is de stap na de vorige lichter en makkelijker
En langzaam valt de deken van mij af. Ik ben weer groots.
08-02-2007
Kobus komt naar mij toe, piepend met een knijper is zijn vinger. Met een gebaar van "regel het voor me". "Auw auw" roept hij.
Ik denkt je hem er beter af kunt halen zegt ik tegen Kobus. En dat doet hij.
Ik zie een opgeluchte traan...
07-02-2007
Vanuit de beste intentie doen we soms dingen die niet zo handig zijn. Het is soms niet zo makkelijk om bits en onheus behandeld te worden en te blijven zien wat de intentie is.
Mensen doen soms heel onhandig dingen, vanuit de beste bedoeling.
Het is goed te zien dat die intentie meestal goed is, meestal zelfs liefde.
Uit liefde voor.... En als die intentie liefde is, is het gedrag vaak beter te begrijpen.
06-02-2007
?
05-06-2007
Soms probeer ik te pakken, te snappen waar het nu allemaal om draait. Om te weten, waar het heen moet, hoe het verder moet.
Ik kan het niet vertellen, ik weet het echt niet. Ik weet het zelfde als jij.
ALs de zon schijnt, schijnt de zon. Als het regent, regent het. Als de zon schijnt ben ik vrolijk. En als het regend ook.
Als ik door het leven gegrepen wordt kan dat zijn door iets verdrietig, en vooral ook door iets moois.
Het leven schijnt vol hobbels te zitten. Ik weet ook dat uit maakt of ieder hobbel de potentie heeft om een probleem te worden. Of een hobbel een probleem wordt is vaak een kwestie van hoe ik er naar kijk en hoe ik het aanpak.
We leven in een land met omgeloofelijke vrijheid. We mogen kiezen of kinderen nemen, houden. We hebben zelfs regels om leven te beeindigen, als we denken dat het ons niet gaat bevallen.
Stel je bent 36 en zwanger. Je krijgt een test aangeboden als standaard routine.
Denk je van te voren na of je de implicaties van zo'n test. Ik denk dat je zo'n test alleen moet als bereid bent een abortus te laten doen.
Dat is de vraag de de aanbieder van de test je meestal niet expliciet zal stellen.
Laura had daar wel over nagedacht, geen abortus, en dus geen testen.
In Sarah's geval die met Down syndroom geboren is:
- een onbezorgde zwangerschap en bevalling.
- een darm operatie vier dagen na de geboorte.
- een maand verblijf in een Ronald Mac Donald huis.
- een hartoperatie na twee maanden.
Is een kind dit allemaal waard?
Ik weet het niet. Het is een keuze. Net als de zin van het leven. IMHO heeft het leven pas als je jou leven zin geeft.
Over mijn leven? Over jou leven? Mijn leven heeft zin. Als ik zie wat ik mee mag geven aan Kobus en Sarah ben ik vereerd met deze kinderen. Ik kan niet anders zeggen.
Ik geloof overigens niet dat onze kinderen van ons zijn. Onze kinderen zijn van zich zelf. Wij zijn om de helpen, te beschermen en ze van hun vrijheid te laten genieten.
Ik geloof dat ik nog veel kan leren van Kobus en Sarah. Door hun manier van doen, en overdenkingen en verrijking die ze mij bieden.
Ze leren mij dat ik mag leren, toepassen, vertrouwen.
Sarah heeft in haar korte leven grote impact op alle mensen de we kennen en zelfs op mensen de we niet kennen.
Op nieuw, is een kind dat allemaal waard?
De vraag wordt mij steeds relatiever:
- Op een andere plaats op deze wereld, laten we zeggen Africa, had Sarah niet meer geleefd.
- 50 jaar geleden had Sarah niet meer geleefd, medisch waren er simpel weg te mogelijkheden niet voor.
- Zelf in deze eeuw kiezen mensen ervoor om kinderen als Sarah niet geboren te laten worden
- of direct na de geboorte op te laten nemen in een instituut.
En dan nu hoe het er voorstaat.
Sarah is geboren. We leven in Nederland, alle medische kennis is voorhanden. De verzekering betaald, en zolang de kosten voor ongezond leven (roken, overwicht, drugs) gedekt worden lijkt me een discussie over of het legitiem is aanspraak op dit gemeenschappelijk kaptiaal overbodig.
Wij (Laura en ik) hadden kunnen kiezen om Sarah niet te laten operen, dat hadden we gekund.
Voor mij is dat hetzelfde als Kobus niet opvangen als hij struikeld op trap. Iets wat je, als uit reflex, vanzelf doen. Iets wat ik anderen heb zien als niet eens om hun eigen kinderen gaat.
Sarah heeft Down, maar wat zegt dat? Ik heb geen idee. Op moment moeten er medisch een aantal dingen geregeld moeten. Gewoon om Sarah eerlijke kansen te geven.
Hoe Sarah zich in de toekomst gaat ontwikkelen kan niemand met zekerheid zeggen. Net zoals niemand weet of Kobus gaat studeren.
Daarna is Sarah in de eerste plaats een kind dat een opvoeding nodig heeft. Als als het kan een warme opvoeding. Zoals je dat ieder kind toewenst.
En natuurlijk ook een opvoeding de beter is dan je hem zelf hebt gehad. Maar wel vanuit het juiste perspectief. Mijn ouders hebben natuurlijk fouten gemaakt in mijn opgevoeding. Dat kan gewoon niet anders. Ik heb er volledig van overtuigd dat ze van mij houden. En net als zij zal ik ook mijn fouten maken in de opvoeding van Kobus en Sarah. Ik hoop alleen dat ik andere fouten maak.
04-02-2007
De muziek achterna. Sarah is op haar kamer. Voor Kobus wordt de kamer te klein. Sarah gaat bij Laura op schoot en ik ga met Kobus op stap. Op zoek naar eten. "Eten eten eten" schettert het over de gang.
We lopen twee trappen omlaag. Er klinkt het geluid van muziekintrumenten. Kobus staat stil. Hij luistert. Met zijn vinger in de richting van de muziek. "Ja, ga maar".
Na vijftig zie waar de muziek vandaag komt. Vier etages lager staat een dirigenttussen de muziekanten. Ik til Kobus op om hem over de ballustrade te laten kijken.
We lopen terug naar de trap voor de laatste vier etages.
Ik loop achter Kobus aan. Kobus loopt naar de muziek. Al snel vangt Kobus blik. Iets dat ie wel gewent is.
Het gezelschap blijkt het residentieel jeugd orkest te zijn. Ze spelen in het LUMC in plaats van de kerkdienst die normaliter op zondag plaats vindt.
Men is aan het warm spelen. Kobus geniet zichtbaar van de muziek en begint stralen. Voorzichtig zet hij een dansje in en verleidt de gastvrouw een paar passen mee te doen.
Kobus vangt een handvol glimlachjes van de jongedames uit het gezelschap.
Bij het uitvoering worden Kobus en ik geraakt door iets dat diep gaat en erg puur is. Moeilijk te verwoorden wat precies.
Authentiek, iets wat Kobus (en ook andere kinderen denk ik) makkelijk herkennen. Ik merk dat het mij overvalt. Tranen rollen stilletjes over wangen, geraakt door schoonheid.
Ik krijg de mooiste glimlach van Kobus ooit. We zitten op de dezelfde golflengte. Kobus gaat op in de muziek. Geniet van de sfeer die neergezet word. Zijn wijsvinger opgestoken in de lucht.
De mensen spelen met passie verbonden via hun instrument met authenticiteit. De muziek komt eruit voort.
De muziek houd zijn aandacht een half uur vast en dan bekruipt de onrust hem. Het wordt tijd om te eten.
